شهید الهیار جابری:
در تاریخ۲فروردین۱۳۳۹ در روستای سیدمراد از توابع شهرستان نهبندان متولد و در تاریخ۱۰شهریور۱۳۶۵ در حاج عمران عراق به فیض شهادت نائل آمد.
دربارهی شهید:
همسر شهید جابری: با اولین اعزامش در منطقهی خوزستان زخمی شد، ولی عشق و علاقهی او به جبهه زیاد بود. برای بار دوم در منطقهی مهران جراحت پیدا کرد و پس از بهبودی رهسپارشد. اگر در خانه و در حال مرخصی قرار داشت، روح و دلش در جبهه بود. پس از معالجه و بازگشت به جبهه، عضو شورای فرماندهی شد و مسئولیت واحد بسیج و نیز معاونت فرماندهی پایگاه بیرجند به او سپرده شد.
پدر شهید جابری: بسیاری از مواقع که شهیدانی از روستا تقدیم انقلاب میشد، میآمد و در تشییع شهدا شرکت میکرد. ما بسیار بی قرار میشدیم و او با دیدن این حالات میگفت: “پس شما هنگامی که خبر شهادت مرا بیاورند، چه خواهیدکرد؟” با این صحبتها ما را برای فراق و شهادت خویش آگاه میساخت و به ما میفهماند که باید از او دل بکنیم.
وصیت نامه:
پدر و مادرم بعد از طلب بخشش مطالب زیر به عنوان وصیت تقدیم حضورتان میگردد:
۱. در تشییع جنازه هیچ احدالناسی حق بهرهبرداری ندارد و مثل تمام شهدا برایم جلسه گرفتهشود.
۲. از بنیاد شهید و سپاه هیچگونه توقعی نا به جا نداشته باشید و صبر کنید طبق ضوابط عملکنند.
۳. پیکرم اگر برگشت در روستای ابراهیمآباد پشت سر شهید خزاعی دفنکنید.
۵. در مورد حق همسرم عدالت را رعایت کنید و طبق قانون اسلام حق او را بدهید و ۲۰هزار تومان بر مهریهاش اضافه کنید یعنی مبلغ ۳۰هزار تومان و به همسرم هم عرض می کنم مال دنیا به هیچ کس وفا نکرده و هر چه اسلام حکم میکند بپذیر.
سرپرستی فرزندم تا زمان حیات به عهدهی پدرم و از آن به بعد به هر کسی که ایشان صلاح بداند میباشد لذا در تربیت او باید کوشش شود و به خصوص در امر تحصیل باید او را کمک کنید.
چنانچه خبری از من نیامد، همسرم بعد از شش ماه حق طلاق و ازدواج دارد و به تمامی دوستان سفارش میکنم شب جمعه سر قبر من را فراموش نکنند.
تمام مخارج جلساتم به جز آنچه از بنیاد شهید داده میشود از یک سوم پرداخت شود همچنین کفنی تهیه شود. دیگر عرضی نیست.
به امید پیروزی نهایی اسلام بر کفر جهانی.
